Emigratie Holland Frankrijk

Emigratie is een heel proces, met ups en dows, zeker weten en twijfelen, vallen en opstaan dus!

Een goede voorbereiding is het halve werk , zeker bij een zo'n drastische stap in je leven. Maar dan nog blijft het een proces met vele verrassingen.

DSCF0168

Ons huis

Ons thuis.

La douce France ...

Zoals voor alle landen geldt zijn er tussen Nederland en Frankrijk ook wel degelijk cultuurverschillen en dan moet u niet denken aan de fijne vakanties die u er hebt doorgebracht;
Vooral de taal is belangrijk, denken dat je dat daar wel gaat leren is een fout uitgangspunt, zorg voor voldoende basiskennis, vooral in het begin moet je contacten leggen en dingen uitzoeken en het wordt zeer gewaardeerd.
Ook als ouders moet jij dingen regelen en moeten zij op jouw kunnen steunen en niet andersom. Kinderen leren wel sneller dan ouders, maar het blijven kinderen.

BretonseVlag

Bretonse vlag

Cultuur

Verdiep u ook een beetje in de cultuur, er is genoeg informatie te vinden met ons huidige internetsysteem. Het schoolsysteem bijvoorbeeld is ook heel anders dan in Nederland. Zo is er ook een wezenlijk verschil in omgangsvormen en gewoonten.
Gun u zelf minstens een jaar om te bezien of het u bevalt, het eerste jaar is niet altijd makkelijk, plotseling is alles anders, alles kost meer tijd omdat het onbekend is.Zelfs de buurtsuper is niet meer wat je gewend was. Geen straatnaam klinkt je bekend in de oren en voor elke nieuwe plaatsnaam moet de kaart erbij.
Hebt u vragen, u mag ze ons mailen, wij zullen proberen vanuit onze ervaring antwoord te geven.
Emigratie is een heel proces met zijn makkelijke en minder makkelijke kanten, met leuke en minder leuke ervaringen, maar voor alles geldt een goede voorbereiding is het halve werk! meer hierover kunt u lezen op

http://www.bewustemigreren.com

Oranje001

Zelfs de krant gehaald! " Teleurstelling in Saint Thégonnec".

Het eerste jaar

Vooral het eerste jaar hebben wij als zwaar ervaren, alles nieuw, alles anders, geen bekenden of vrienden en familie om je heen om even een praatje mee te maken, natuurlijk er is telefoon en internet maar dat vervangd niet al het contact. Ook de emoties van heimwee en gemis , waar een ieder in het gezin anders mee omgaat kunnen soms heel heftig zijn. 

Veel vrienden en familie bezochten ons maar zij wisten niet hoe moelijk het soms voor ons was om weer afscheid te moeten nemen, hun gingen terug naar onze vertrouwde wereld en wij bleven achter in het onbekende.

Gelukkig zijn vrienden en familie blijven komen en hebben wij de mogelijkheid gehad om minstens 1 a 2 keer jaar naar Nederland te gaan voor bezoek en vakantie.

Na een aantal jaren hebben we gemerkt dat voor ons de terugreis ons het gevoel gaf weer naar huis te gaan en niet andersom.

Uiteindelijk nu we na bijna 12 jaar terugkijken zijn we blij met de stap die we hebben gezet en leven hier met franse vrienden zoals we dat in Nederland deden en hebben de gebruikelijke feestjes en bijeenkomsten en zitten weer in besturen en bemoeien ons met het sociale leven. 

In 2008 heeft Mieke de Franse nationaliteit aangevraagd en gekregen (de Nederlandse is daarmee vervallen) en daarmee ook de kinderen omdat die toen nog niet meerderjarig waren, Drikus heeft de Nederlandse nationaliteit behouden waardoor de kinderen een dubbele nationaliteit hebben kunnen behouden. We weten niet of die dubbele nationaliteit een voordeel is maar die keuze is later aan hen.

Een ding echter kan ons huis steeds weer oranje kleuren en dat is als het nederlands elftal voetbalt.